กิเลส ตัณหา กับความพอเพียง

เคยมั้ย?

เห็นครั้งที่ 1 ... ชอบมาก อยากได้ แต่เงินไม่พอ ==> อดซื้อ

เห็นครั้งที่ 2 ... ชอบ และอยากได้ มีเงินพอแล้ว ==> แต่ไม่ซื้อ

เห็นครั้งที่ 3 ... ยังชอบอยู่ อยากได้ด้วย มีเงินซื้อแล้วยังเหลือเงินอีก ==> ก็ไม่ซื้อ

สรุป ==> ไม่ซื้อ

ยกตัวอย่างล่าสุด ... i-Pod

อยากได้มานานและ เสียงดี๊ดี

มีคนมาขายให้ถูก ๆ เราก็ไม่ซื้อ

ไม่ได้งกน๊า (จริง ๆ งกน่ะแหละ)

แค่คิดว่าจะเอาเวลาที่ไหนมานั่งฟังเพลงนาน ๆ

ตอนเช้านั่งรถเมล์ แท๊กซี่ ... เค้าก็เปิดวิทยุอยู่แล้ว

ตอนทำงานก็ขายของนิ่ ไม่ได้นั่ง office เสียบหูฟังแล้วจะคุยกับลูกค้ายังไง

เลิกงาน กลับบ้านก็ง๊วงง่วง นอนดีกว่า

หมดวันแล้วเนี่ย ... ยังไม่ว่างฟัง i-Pod เลย

สุดท้าย ก็ตัดใจไม่ซื้อดีกว่า สบายใจ(แอบภูมิใจเล็ก ๆ )

ถ้าซื้อมาก็คงใช้ไม่คุ้ม แล้วเราก็จะเสียดายเงินทีหลัง

มันคือความพอเพียงรึเปล่าไม่รู้เนอะ

เคยเถียงกับรุ่นพี่คนนึงว่าความพอเพียงมีขอบเขตกว้างแค่ไหน?

พี่เค้าบอกว่าถ้าทุกคนพอเพียง เศรษฐกิจก็ไม่ก้าวหน้า เพราะคนไม่ใช้เงิน

เค้าบอกว่า ทุกคนคิดแต่พอเพียง ก็จะไม่ซื้อของ พอแล้ว พอแล้ว คิดกันอยู่แค่นี้

แต่เราว่าไม่ใช่ !! 

เราว่า ความพอเพียง คือการประมาณตน ใช้เงินเท่าที่ตัวเองมี

ใช้เงินตามความจำเป็น ที่ตัวเองจะไม่เดือดร้อน มึความสุขตามอัตภาพ

ถ้ามีเงินร้อยล้าน ไม่มีหนี้ คุณจะซื้อกระเป๋าใบละแสนบาทก็ได้

แต่ถ้ามีเงิน 20,000 จะซื้อกระเป๋าใบละ 10,000 ก็ต้องคิดให้มาก ๆ